Niniejszy serwis korzysta z plików cookies celem realizacji usług zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Informujemy, iż istnieje możliwość określenia warunków przechowywania lub dostępu do plików cookies za pomocą przeglądarki. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w plikach cookies wybierz opcję Zamknij. W przypadku, gdy nie wyrażasz zgody, zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Zamknij Polityka plików cookies
HelloZdrowie HelloZdrowie HelloZdrowie

Indeks chorób

Kiła

Kiła, zwana inaczej syfilisem, to jedna z chorób wenerycznych, wywoływana przez drobnoustroje zwane krętkami bladymi. Bakterie dostają się do organizmu człowieka przez uszkodzoną skórę lub nieuszkodzone błony śluzowe. Do zakażenia może dojść drogą płciową lub w czasie ciąży przez łożysko. Wyróżniamy kiłę nabytą i wrodzoną.

Kiła wrodzona jest spowodowana przejściem krętków bladych przez pępowinę od matki do płodu. Z tego powodu każda kobieta w ciąży dwukrotnie przechodzi badanie serologiczne krwi.

Okres wylęgania syfilisu nabytego na narządach płciowych trwa ok. trzech tygodni. Pojawia się niebolesne owrzodzenie zwane zmianą pierwotną, z której sączy się zakaźna wydzielina. Po tygodniu powiększają się węzły chłonne, które stają się twarde, ale nie są bolesne.

Nieleczona kiła daje objawy na skórze oraz w błonach śluzowych jamy ustnej i sromu. Przyjmuje postać nawracających, nieswędzących wysypek o różowej lub miedzianej barwie. Naskórek na powierzchni grudek i wykwity w błonach śluzowych łatwo ulegają uszkodzeniu (czasem pękają samoistnie) – wydzielają zakaźny płyn i przerastają.

Zmiany zewnętrzne mogą ustępować bez leczenia. Kiła wchodzi wtedy w fazy utajenia, które mogą przeplatać się z etapami objawowymi. Utajony syfilis może powodować kiłę nerwową, która oznacza zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym (np. uszkodzenia nerwu wzrokowego i słuchowego).

Po kilku latach od zakażenia nieleczona choroba wchodzi w fazę późną. Może atakować układ nerwowy i sercowo-naczyniowy, a także inne narządy, skórę i błony śluzowe. Późne zmiany mogą powodować trwałe uszkodzenia atakowanych organów lub prowadzić do śmierci.

Rozpoznanie kiły następuje po stwierdzeniu obecności krętków bladych w węzłach chłonnych lub w wydzielinie z wykwitów. W Polsce stosuje się dwa klasyczne testy – VDRL i USR. Jeśli próba wypadnie dodatnio lub wynik okaże się niepewny, wykonuje się test krętkowy (najczęściej FTA), który wykrywa bakterię już cztery tygodnie po infekcji.

Kiłę leczy się za pomocą antybiotyków. Największą skuteczność wobec krętka kiły wykazuje penicylina. Leczenie przeprowadza się na każdym etapie choroby. Najlepiej rozpocząć je jak najszybciej – zanim dojdzie do nieodwracalnych zmian w organizmie.

Zapytaj i podziel się wiedzą

Aby zadać pytanie musisz się zalogować
Wyślij