Niniejszy serwis korzysta z plików cookies celem realizacji usług zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Informujemy, iż istnieje możliwość określenia warunków przechowywania lub dostępu do plików cookies za pomocą przeglądarki. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w plikach cookies wybierz opcję Zamknij. W przypadku, gdy nie wyrażasz zgody, zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Zamknij Polityka plików cookies
HelloZdrowie HelloZdrowie HelloZdrowie

Indeks chorób

Tasiemczyca

Tasiemiec jest pasożytem bytującym w przewodzie pokarmowym człowieka i innych kręgowców. W stadium pośrednim atakuje mięśnie, mózg i wątrobę bezkręgowców i kręgowców, tworząc w nich tzw. wągry. Ma członową budowę ciała, a połączone człony przypominają kształtem taśmę. Każdy dojrzały człon wypełniony jest jajami i wydostaje się z ciała żywiciela wraz z kałem, który stanowi źródło zarażenia.
Tasiemiec nieuzbrojony ma na główce cztery przyssawki, którymi mocuje się do ściany jelita. Osiąga długość 3–10 m. Dojrzałe człony mogą aktywnie wypełzać przez odbyt. Człowiek zaraża się, jedząc surowe lub niedogotowane mięso wołowe zawierające wągry.
Tasiemiec uzbrojony osiąga długość 2–6 m, ma główkę uzbrojoną w cztery przyssawki i dwa wieńce haczyków. Dojrzałe człony wydalane są z kałem. Człowiek zaraża się, jedząc surowe i niedogotowane mięso wieprzowe zarażone wągrami, a także drogą ustną. Rozwijające się z jaj wągry atakują różne tkanki. Zmiany wągrzycowe w mózgu lub oku powodują ciężkie następstwa. Z kolei wągrzyca mięśni czy tkanki podskórnej przebiega bezobjawowo.
Tasiemiec karłowaty ma długość 2–5 cm i główkę uzbrojoną w przyssawki i haczyki. Cały cykl rozwojowy może przejść w jednym żywicielu. Uwolnione z członów jaja wydostają się częściowo z kałem, a częściowo wnikają w błonę śluzową, gdzie dojrzewają, przeobrażając się w młodego tasiemca. Jaja mogą przenosić się z człowieka na człowieka wraz z wodą, pożywieniem, może też dojść do samozarażenia jajami „własnego” pasożyta.
Objawy zarażenia tasiemcem każdego gatunku: zmiana łaknienia – brak apetytu lub nadmierny głód, wzmożony apetyt na potrawy kwaśne i słodkie, nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka lub zaparcie, osłabienie, chudnięcie lub nieprzybieranie na wadze, bladość skóry, sińce pod oczami, zgrzytanie zębami, apatia lub nadpobudliwość, zawroty i bóle głowy, zmiany skórne i swędzące wysypki, obrzęki alergiczne. U dzieci czasem występują drgawki.
Leczenie: farmakologiczne.

Zapytaj i podziel się wiedzą

Aby zadać pytanie musisz się zalogować
Wyślij