Przejdź do treści

10 najważniejszych filmów o depresji

10 najważniejszych filmów o depresji "Między słowami". Foto: mat. prasowe
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Amerykanka robi wyjątkowe pamiątki dla rodziców, którzy stracili dziecko. „Muszą wiedzieć, że ich dzieci nie zostaną zapomniane”
Szyje wyjątkowe pamiątki dla rodziców, którzy stracili dzieci. „Muszą wiedzieć, że ich maluchy nie zostaną zapomniane”
Rany i rozcięcia – rodzaje i pierwsza pomoc
Nie ma dowodów na to, że szczepionki Moderny i Pfizera są niebezpieczne dla kobiet w ciąży – tak mówią wyniki nowego badania
Szczepionki mRNA na COVID-19 bezpieczne dla kobiet w ciąży? Opublikowano pierwsze tak duże badanie na ten temat
Ile osób w Polsce zmarło po szczepionce na COVID-19? U ilu wystąpiła zakrzepica? Znamy najnowsze dane
Dr Joanna Kuschill-Dziurda: W pandemii więcej osób decyduje się na zabiegi medycyny estetycznej. Założymy maseczkę i nikt nic nie zauważy

Depresja nie jest kaprysem i nie wystarczy się wyspać, żeby wrócić do zdrowia. Choroba ta ma wiele twarzy, wiele z nich możemy zobaczyć na dużym i małym ekranie. Zobaczcie naszą listę filmów, których bohaterem jest depresja.

„Melancholia”, reż. Lars Von Trier, 2011

Lars von Trier wiele razy opowiadał o swoich zmaganiach z depresją. Kontrowersyjny duński reżyser ma na koncie wieloletnią terapię i pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Doświadczenie walki z tą chorobą odbiło piętno na jego filmach. Wśród nich „Melancholia” jest najpełniej oddaje stan osoby zmagającej się z „chorobą duszy”. Główną bohaterką jest grana przez Kirsten Dunst panna młoda w depresji. Jej wesele odbywa się w cieniu lęku przed zagładą w wyniku zderzenia Ziemi i dziesięciokrotnie większej planety Melancholii. Przez ten piękny, smutny i poetycki film s-f przebija poczucie beznadziei, które wielu chorym na depresję nie pozwala wstać z łóżka.

„Między słowami”, reż. Sofia Coppola, 2003

Jesteście zaskoczeni tym tytułem? Przypomnijcie sobie scenę, w której Scarlett Johansson i Bill Murray leżą na łóżku w luksusowym tokijskim hotelu i zamiast erotycznej gry, zrezygnowani snują egzystencjalne rozmowy. Grani przez nich bohaterowie czują się obco w japońskim molochu i to poczucie wyobcowania współgra z ich przekonaniem, że życie jest gdzieś indziej. Pełne życie miasto oglądają przez filtr. Nie chcą w nim uczestniczyć, wolą się wycofać i stać z boku. „Między słowami” jest jednym z najbardziej czułych filmowych metafor depresji.

„Manchester by the Sea”, reż. Kenneth Lonergan, 2016

Depresja nie musi mieć żadnej przyczyny, ale wiele filmów łączy depresję z żałobą. Nie inaczej jest w przypadku „Manchester by the Sea”, nagrodzonego dwoma Oscarami dramatu Kennetha Lonergana o człowieku, dla którego życie po śmierci najbliższych jest męczącą walką. Struty, wypalony bohater grany przez Caseya Afflecka zostaje zmuszony do zmierzenia się z dawnymi traumami, co wcale nie przynosi mu natychmiastowego ukojenia. Czas leczy rany – słyszy, ale siła „Manchester by the Sea” nie bierze się z łzawego happy endu, tylko z realistycznego sposobu pokazania poczucia bezsilności, impasu i smutku, przez który przebija czasem niewymuszony czarny humor.

 

„Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino, 2013

Dlaczego film, którego bohater wędrując nocami przez Rzym zaznaje uroków „słodkiego życia”, znalazł się w naszym zestawieniu? Ano dlatego, że u Sorrentino „la dolce vita” nabiera zdecydowanie gorzkiego smaku: głośna zabawa daremnie usiłuje maskować znużenie, powierzchowne towarzyskie i erotyczne więzi tylko pogłębiają uczucie samotności, roztrwoniona twórcza energia za nic nie chce odżyć, a ćwiczone latami salonowe gry w ironię i sarkazm, skutecznie zabiły wszelkie ciągoty ku metafizyce. Bohater „Wielkiego piękna” doświadcza więc podczas swoich nocnych eskapad wielkiej pustki, wielkiej apatii i wielkiego smutku. Zdiagnozowana przez Sorrentino depresja dotyczy całych Włoch, wyczerpanych psychicznie rządami Silvio Berlusconiego, który uczynił z bezmyślnej zabawy – jak mówi reżyser – “przymus kategoryczny”. A przecież wszystko, co staje się przymusem, przestaje być przyjemnością.

„Oslo, 31 sierpnia”, reż. Joachim Trier, 2011

Film, którego niesamowita aura na długo pozostaje z każdym, kto wraz z Andersem (Anders Danielsen Lie) spędził ostatni dzień sierpnia w Oslo. To łabędzi śpiew lata, jeszcze pełnego blednącego słońca, ale już niosącego w sobie zapowiedź jesieni. Trudno o doskonalszą metaforę umysłu, łapiącego się ostatnich promieni nadziei, zanim pogrąży się w całkowitej ciemności.

Trzydziestoletni Anders opuszcza na jeden dzień ośrodek odwykowy dla narkomanów – idzie na rozmowę o pracę. Przy okazji postanawia spotkać się z przyjacielem, zobaczyć siostrę, pogadać z dawną miłością. Ale jego wędrówka przez Oslo jest tak naprawdę próbą odnalezienia nie tyle konkretnych osób, co powodów do życia. W postaci Andersa reżyser sportretował całe pokolenie: pozbawione poczucia sensu, lękające się dojrzałości, zawsze gotowe do ucieczki.

„Anomalisa”, reż. Charlie Kaufman, 2015

„Czuję, że wszystko spieprzyłem” – tak Charlie Kaufman podsumował swoją karierę. Właściwie wszystkie jego filmy opowiadają o umysłach zjadanych przez niemoc, neurozy, paranoje i depki. Nie inaczej jest z cudowną animacją „Anomalisą”, której bohater – guru marketingu przyjeżdża na kolejną nudną konferencję, tym razem do Cincinnati. Ten udręczony życiową i zawodową rutyną więzień świata, w którym wszystko jest ustandaryzowane, do bólu przewidywalne; marzy o cudzie, który przywróci go do życia. Tym cudem okazuje się tytułowa Anomalisa, dziewczyna z blizną. Szalona hotelowa noc przechodzi jednak w kolejny zwykły poranek, w świetle którego dziewczyna też wydaje się zwyczajna, banalna, a do tego je jajecznicę w wyjątkowo irytujący sposób. Film Kaufmana opowiada o głębokim rozczarowaniu sobą i innymi, o niemożności spontanicznego doświadczania świata, o pułapkach oczekiwań jakie na siebie zastawiamy.

„Arirang”, reż. Kim Ki-Duk, 2012

Najbardziej osobisty film mistrza koreańskiego kina. Kim Ki-Duk odwraca kamerę, ustawia ją na siebie i opowiada o swoim kryzysie. „Arirang” to rodzaj autoterapii, w której widz wchodzi przyjmuje perspektywę terapeuty i słucha fascynującej spowiedzi twórcy targanego wątpliwościami i potrzebą rozliczenia się z sobą samym. Prosty, boleśnie szczery film, który pozwala widzowie zmierzyć się z własnymi lękami.

 

Zdesperowana kobieta patrzy przez okno

„Schronienie”, reż. Todd Haynes, 1995

Filmy o wpadających w depresję gospodyniach domowych to niemal osobny gatunek – wystarczy wymienić choćby „Kobietę pod presją”, „Godziny”, „Drogę do szczęścia” czy „Daleko od nieba”. Reżyserem tego ostatniego filmu jest Todd Haynes, twórca świetnego „Schronienia”, opowieści o duchowym cierpieniu, dającym fizyczne objawy. Mieszkająca na bogatym przedmieściu Carol (doskonała w rolach zaburzonych kobiet Julianne Moore) spędza dnie w ogrodzie, na aerobiku, oddawaniu drogich ubrań do pralni, small talkach z koleżankami i czekaniu na zapracowanego męża. W burżuazyjną nudę wkracza powoli choroba: Carol zaczyna mieć gwałtowne krwawienia, konwulsje, ataki kaszlu. Jest śmiertelnie zmęczona. Wszyscy mówią o alergii na chemikalia, nikt nie ma odwagi powiedzieć o depresji… Po fiasku kolejnych terapii, kobieta zaczyna szukać tytułowego schronienia: miejsca, które doskonale odizoluje ją od życia, gdzie nikt niczego nie będzie od niej chciał. Film Haynesa to jeden z najdoskonalszych ekranowych portretów depresji.

„Persona”, reż. Ingmar Bergman, 1966

Na jakimś poziomie cała twórczość Ingmara Bergmana wyrasta z przekonania, że osobowość człowieka jest wielopiętrową zagadką. Wiele jego filmów to egzystencjalne psychodramy, w których udział biorą skłócone rodziny, osoby, które w bliskiej więzi szukają poczucia wolności. Główna bohaterka „Persony” jest aktorką, która zaniemówiła po spektaklu teatralnym. Trafia do szpitala, gdzie trafia pod opiekę pielęgniarki, ubóstwiającej jej role. Kobiety zostają wysłane do domu nad Bałtykiem, tam dochodzi do zaskakującej wymiany osobowości. Chyba nikt przed Bergmanem nie pokazał tak dobitnie, że w kryzysie nasza osobowość ulega rozdwojeniu.

„Smak wiśni”, reż. Abbas Kiarostami, 1997

Minimalistyczna, głęboko poruszająca historia pogrążonego w kryzysie mężczyzny, który przemierza samochodem peryferie Teheranu. Pan Badii pragnie się zabić, przygotował nawet dół, w którym spocząć ma jego ciało. Teraz poszukuje człowieka, który zechce go przysypać, gdy będzie już po wszystkim. Przygodni pasażerowie, których bohater podwozi wdają się z nim w rozmowy, nie akceptują nie tylko oferty, ale też samego aktu samobójstwa. Czy prowadzone w aucie rozmowy, okoliczne pejzaże, sytuacje, jakich świadkiem jest kierowca – pozwolą mu zmienić zdanie? Czy przemówi do niego opowieść o smaku wiśni, dzięki któremu każde życie nabiera sensu? Kiarostami nie odpowiada jednoznacznie na te pytania, pozostawiając tym samym widzom rozstrzygnięcie fundamentalnej kwestii: czy pan Badii ma powód, by żyć?

Zobacz także

i
Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy:

Zainteresują cię również:

Oto zdania, które skutecznie demotywują. Kiedy padają, z dyskusji robi się klasyczna „pyskusja”

Dziewczyna przed komputerem

Myślami ciągle w pracy? O tym jak nie popaść w uzależnienie, porozmawialiśmy z psychologiem Pawłem Dukaczewskim

„Ludzie tak mnie wkurzają. Przecież można było zrobić to inaczej!”. Dlaczego ciągła racja to frustracja?

„Wiem, że moi podopieczni na mnie czekają i to daje mi siłę do pokonania wszelkich barier” – mówi pracownica socjalna Renata Orłowska, która jeździ na wózku inwalidzkim

Krytyk w tobie. Pozornie chce dla ciebie jak najlepiej, ale wcale nie jest twoim sprzymierzeńcem

Kobieta

Jak zmienić sposób, w jaki patrzymy na życie? Kasia Bem podaje klucz do szczęścia

Glenn Close: Izolacja jest naprawdę niebezpieczna. Musimy pamiętać, jak bardzo jesteśmy połączeni z innymi

Dorota Ostrowska-Karwat, psychoterapeutka

SESJA TERAPEUTYCZNA: Człowiek sam wie, co dla niego najlepsze

Opętanie – objawy u dzieci i dorosłych. Jak je rozpoznać?

Kobieta

Dermatillomania, czyli patologiczne skubanie skóry. „U każdej osoby może mieć inne przyczyny i podłoże”

Terapia ACT – czym jest, przebieg, efekty, dla kogo

Empatia to składnik inteligencji emocjonalnej. Warto nad nią pracować, bo zmienia życie na lepsze

„Zdarza się, że pacjent opisuje nam objawy, które nie pasują do żadnej ze znanych chorób. One są z różnych światów…” – mówi dr n. med. Ewa Kempisty-Jeznach

kobieta pijąca za dużo alkoholu

„Drink po pracy to przecież nic wielkiego, coś mi się od życia należy”? 11 sygnałów, że warto przystopować z alkoholem

"Nieleczona prokrastynacja może prowadzić do różnych problemów natury psychicznej, nawet depresji" - mówi psycholożka Iga Jaworska

„Nieleczona prokrastynacja może prowadzić do różnych problemów natury psychicznej, nawet depresji” – mówi psycholożka Iga Jaworska

Ewa Modzelewska-Kossowska – psychoanalityczka

SESJA TERAPEUTYCZNA: Leżysz i mówisz

Wspólnie zadbajmy o zdrowie psychiczne i emocjonalne w środowisku pracy. Hello Zdrowie patronem medialnym kampanii „Zrozum. Poczuj. Działaj!”

Sharenting, czyli dzieci na pokaz. Co to za trend i dlaczego jest szkodliwy?

Kobieta patrzy w górę

Zwalcz negatywne przekonania! Wyjdzie ci to na zdrowie!

Kobieta w białej koszuli przegląda się w lustrze. Ręce trzyma na górze, poprawia sobie coś we włosach

Co czujesz, kiedy widzisz siebie nagą w lustrze?

Déjà vu, czyli „czkawka mózgu”

Wiosna jest cudowna i męcząca

Wiosna jest cudowna i męcząca. Sprawdź, co zrobić, by wiosenny paradoks nie stał się powodem frustracji

Czego nigdy nie powinnaś mówić, gdy ktoś dzieli się z tobą trudnościami dotyczącymi zdrowia psychicznego? Tłumaczy psycholożka

Czego nigdy nie powinnaś mówić, gdy ktoś dzieli się z tobą trudnościami dotyczącymi zdrowia psychicznego? Tłumaczy psycholożka

Lek. weterynarii Paula Dziubińska-Bartylak

Paula Dziubińska-Bartylak: Zostajesz ty i śmierć, która przychodzi z twoich rąk – mimo że zarywałaś noce, by wygrało życie

Najpopularniejsze

Respirator

Jak wygląda intubacja i podłączenie pacjenta do respiratora? Wyjaśnia anestezjolożka Zofia Patyna-Giżejowska

Para na kanapie

Seks analny – co to jest i jakie są najlepsze pozycje analne?

Co oznacza obniżona temperatura ciała i jakie są jej przyczyny? Kiedy spadek temperatury może być niebezpieczny?

Co oznacza obniżona temperatura ciała i jakie są jej przyczyny? Kiedy spadek temperatury może być niebezpieczny?

Masturbacja może być jeszcze przyjemniejsza. Poznaj sposoby masturbacji

Kobieta

O czym świadczy ból pod łopatką? Charakter bólu, objawy i możliwe sposoby leczenia

Ból trzustki - kobieta trzymająca się za brzuch

Ból trzustki – jak boli trzustka i jak odróżnić ból trzustki od bólu żołądka?

MCH – co to, podwyższone i poniżej normy. MCH w morfologii

białe plamy na paznokciach

Białe plamy na paznokciach – co oznaczają i jak się ich pozbyć?

Kiedy występuje niskie ciśnienie i wysoki puls?

Niskie ciśnienie i wysoki puls – kiedy występują? Co to oznacza?

Kobieta i mężczyzna

Jak uprawiać seks analny, żeby nie bolało? Mamy kilka porad

Saturacja — czym jest i jaką zbadać?

Saturacja – czym jest i jak ją zbadać? Jaki jest prawidłowy poziom saturacji?

Co oznacza drętwienie rąk w nocy i podczas snu?

Co oznacza drętwienie rąk w nocy i podczas snu?

„Każdy orgazm jest czymś pięknym, jednak ten rodzaj orgazmu jest wyjątkowy”. Seksuolożka o kobiecym wytrysku

ozdrowieńcy po COVID-19

Czy od ozdrowieńca możesz się zarazić koronawirusem? Wyjaśnia prof. Anna Boroń-Kaczmarska

Torbiel - twarz kobiety z widocznymi krostkami

Torbiel – czym jest, gdzie występuje i czy jest groźna dla zdrowia?

Orgazm - jak go osiągnąć? 10 sposobów na lepszy orgazm

Orgazm – jak go osiągnąć? 10 sposobów na lepszy orgazm