Przejdź do treści

10 najważniejszych filmów o depresji

10 najważniejszych filmów o depresji "Między słowami". Foto: mat. prasowe
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Uśmiechnięta kobieta z kubkiem herbaty
6 przepisów na rozgrzewającą herbatę. Taki napój wzmocni odporność i poprawi ci nastrój
Chłopiec przed komputerem
Hiszpania. Został umieszczony w szpitalu z powodu uzależnienia od gry komputerowej. To pierwszy taki przypadek na świecie
Amy Schumer
Amy Schumer przeszła zabieg usunięcia macicy. Powodem była endometrioza
stres trening
Sposoby na stres. Oto 6 skutecznych sposobów, które ukoją twoje nerwy
Gra wstępna – po co to wszystko i jak to się robi? Ten tekst możesz podesłać swojemu facetowi

Depresja nie jest kaprysem i nie wystarczy się wyspać, żeby wrócić do zdrowia. Choroba ta ma wiele twarzy, wiele z nich możemy zobaczyć na dużym i małym ekranie. Zobaczcie naszą listę filmów, których bohaterem jest depresja.

„Melancholia”, reż. Lars Von Trier, 2011

Lars von Trier wiele razy opowiadał o swoich zmaganiach z depresją. Kontrowersyjny duński reżyser ma na koncie wieloletnią terapię i pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Doświadczenie walki z tą chorobą odbiło piętno na jego filmach. Wśród nich „Melancholia” jest najpełniej oddaje stan osoby zmagającej się z „chorobą duszy”. Główną bohaterką jest grana przez Kirsten Dunst panna młoda w depresji. Jej wesele odbywa się w cieniu lęku przed zagładą w wyniku zderzenia Ziemi i dziesięciokrotnie większej planety Melancholii. Przez ten piękny, smutny i poetycki film s-f przebija poczucie beznadziei, które wielu chorym na depresję nie pozwala wstać z łóżka.

„Między słowami”, reż. Sofia Coppola, 2003

Jesteście zaskoczeni tym tytułem? Przypomnijcie sobie scenę, w której Scarlett Johansson i Bill Murray leżą na łóżku w luksusowym tokijskim hotelu i zamiast erotycznej gry, zrezygnowani snują egzystencjalne rozmowy. Grani przez nich bohaterowie czują się obco w japońskim molochu i to poczucie wyobcowania współgra z ich przekonaniem, że życie jest gdzieś indziej. Pełne życie miasto oglądają przez filtr. Nie chcą w nim uczestniczyć, wolą się wycofać i stać z boku. „Między słowami” jest jednym z najbardziej czułych filmowych metafor depresji.

„Manchester by the Sea”, reż. Kenneth Lonergan, 2016

Depresja nie musi mieć żadnej przyczyny, ale wiele filmów łączy depresję z żałobą. Nie inaczej jest w przypadku „Manchester by the Sea”, nagrodzonego dwoma Oscarami dramatu Kennetha Lonergana o człowieku, dla którego życie po śmierci najbliższych jest męczącą walką. Struty, wypalony bohater grany przez Caseya Afflecka zostaje zmuszony do zmierzenia się z dawnymi traumami, co wcale nie przynosi mu natychmiastowego ukojenia. Czas leczy rany – słyszy, ale siła „Manchester by the Sea” nie bierze się z łzawego happy endu, tylko z realistycznego sposobu pokazania poczucia bezsilności, impasu i smutku, przez który przebija czasem niewymuszony czarny humor.

 

„Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino, 2013

Dlaczego film, którego bohater wędrując nocami przez Rzym zaznaje uroków „słodkiego życia”, znalazł się w naszym zestawieniu? Ano dlatego, że u Sorrentino „la dolce vita” nabiera zdecydowanie gorzkiego smaku: głośna zabawa daremnie usiłuje maskować znużenie, powierzchowne towarzyskie i erotyczne więzi tylko pogłębiają uczucie samotności, roztrwoniona twórcza energia za nic nie chce odżyć, a ćwiczone latami salonowe gry w ironię i sarkazm, skutecznie zabiły wszelkie ciągoty ku metafizyce. Bohater „Wielkiego piękna” doświadcza więc podczas swoich nocnych eskapad wielkiej pustki, wielkiej apatii i wielkiego smutku. Zdiagnozowana przez Sorrentino depresja dotyczy całych Włoch, wyczerpanych psychicznie rządami Silvio Berlusconiego, który uczynił z bezmyślnej zabawy – jak mówi reżyser – “przymus kategoryczny”. A przecież wszystko, co staje się przymusem, przestaje być przyjemnością.

„Oslo, 31 sierpnia”, reż. Joachim Trier, 2011

Film, którego niesamowita aura na długo pozostaje z każdym, kto wraz z Andersem (Anders Danielsen Lie) spędził ostatni dzień sierpnia w Oslo. To łabędzi śpiew lata, jeszcze pełnego blednącego słońca, ale już niosącego w sobie zapowiedź jesieni. Trudno o doskonalszą metaforę umysłu, łapiącego się ostatnich promieni nadziei, zanim pogrąży się w całkowitej ciemności.

Trzydziestoletni Anders opuszcza na jeden dzień ośrodek odwykowy dla narkomanów – idzie na rozmowę o pracę. Przy okazji postanawia spotkać się z przyjacielem, zobaczyć siostrę, pogadać z dawną miłością. Ale jego wędrówka przez Oslo jest tak naprawdę próbą odnalezienia nie tyle konkretnych osób, co powodów do życia. W postaci Andersa reżyser sportretował całe pokolenie: pozbawione poczucia sensu, lękające się dojrzałości, zawsze gotowe do ucieczki.

„Anomalisa”, reż. Charlie Kaufman, 2015

„Czuję, że wszystko spieprzyłem” – tak Charlie Kaufman podsumował swoją karierę. Właściwie wszystkie jego filmy opowiadają o umysłach zjadanych przez niemoc, neurozy, paranoje i depki. Nie inaczej jest z cudowną animacją „Anomalisą”, której bohater – guru marketingu przyjeżdża na kolejną nudną konferencję, tym razem do Cincinnati. Ten udręczony życiową i zawodową rutyną więzień świata, w którym wszystko jest ustandaryzowane, do bólu przewidywalne; marzy o cudzie, który przywróci go do życia. Tym cudem okazuje się tytułowa Anomalisa, dziewczyna z blizną. Szalona hotelowa noc przechodzi jednak w kolejny zwykły poranek, w świetle którego dziewczyna też wydaje się zwyczajna, banalna, a do tego je jajecznicę w wyjątkowo irytujący sposób. Film Kaufmana opowiada o głębokim rozczarowaniu sobą i innymi, o niemożności spontanicznego doświadczania świata, o pułapkach oczekiwań jakie na siebie zastawiamy.

„Arirang”, reż. Kim Ki-Duk, 2012

Najbardziej osobisty film mistrza koreańskiego kina. Kim Ki-Duk odwraca kamerę, ustawia ją na siebie i opowiada o swoim kryzysie. „Arirang” to rodzaj autoterapii, w której widz wchodzi przyjmuje perspektywę terapeuty i słucha fascynującej spowiedzi twórcy targanego wątpliwościami i potrzebą rozliczenia się z sobą samym. Prosty, boleśnie szczery film, który pozwala widzowie zmierzyć się z własnymi lękami.

 

Zdesperowana kobieta patrzy przez okno

„Schronienie”, reż. Todd Haynes, 1995

Filmy o wpadających w depresję gospodyniach domowych to niemal osobny gatunek – wystarczy wymienić choćby „Kobietę pod presją”, „Godziny”, „Drogę do szczęścia” czy „Daleko od nieba”. Reżyserem tego ostatniego filmu jest Todd Haynes, twórca świetnego „Schronienia”, opowieści o duchowym cierpieniu, dającym fizyczne objawy. Mieszkająca na bogatym przedmieściu Carol (doskonała w rolach zaburzonych kobiet Julianne Moore) spędza dnie w ogrodzie, na aerobiku, oddawaniu drogich ubrań do pralni, small talkach z koleżankami i czekaniu na zapracowanego męża. W burżuazyjną nudę wkracza powoli choroba: Carol zaczyna mieć gwałtowne krwawienia, konwulsje, ataki kaszlu. Jest śmiertelnie zmęczona. Wszyscy mówią o alergii na chemikalia, nikt nie ma odwagi powiedzieć o depresji… Po fiasku kolejnych terapii, kobieta zaczyna szukać tytułowego schronienia: miejsca, które doskonale odizoluje ją od życia, gdzie nikt niczego nie będzie od niej chciał. Film Haynesa to jeden z najdoskonalszych ekranowych portretów depresji.

„Persona”, reż. Ingmar Bergman, 1966

Na jakimś poziomie cała twórczość Ingmara Bergmana wyrasta z przekonania, że osobowość człowieka jest wielopiętrową zagadką. Wiele jego filmów to egzystencjalne psychodramy, w których udział biorą skłócone rodziny, osoby, które w bliskiej więzi szukają poczucia wolności. Główna bohaterka „Persony” jest aktorką, która zaniemówiła po spektaklu teatralnym. Trafia do szpitala, gdzie trafia pod opiekę pielęgniarki, ubóstwiającej jej role. Kobiety zostają wysłane do domu nad Bałtykiem, tam dochodzi do zaskakującej wymiany osobowości. Chyba nikt przed Bergmanem nie pokazał tak dobitnie, że w kryzysie nasza osobowość ulega rozdwojeniu.

„Smak wiśni”, reż. Abbas Kiarostami, 1997

Minimalistyczna, głęboko poruszająca historia pogrążonego w kryzysie mężczyzny, który przemierza samochodem peryferie Teheranu. Pan Badii pragnie się zabić, przygotował nawet dół, w którym spocząć ma jego ciało. Teraz poszukuje człowieka, który zechce go przysypać, gdy będzie już po wszystkim. Przygodni pasażerowie, których bohater podwozi wdają się z nim w rozmowy, nie akceptują nie tylko oferty, ale też samego aktu samobójstwa. Czy prowadzone w aucie rozmowy, okoliczne pejzaże, sytuacje, jakich świadkiem jest kierowca – pozwolą mu zmienić zdanie? Czy przemówi do niego opowieść o smaku wiśni, dzięki któremu każde życie nabiera sensu? Kiarostami nie odpowiada jednoznacznie na te pytania, pozostawiając tym samym widzom rozstrzygnięcie fundamentalnej kwestii: czy pan Badii ma powód, by żyć?

Zobacz także

i
Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy:

Zainteresują cię również:

Przez pandemię psychika dzieci jest w tragicznym stanie. Odpowiedź rządu? Infolinia prowadzona przez księdza egzorcystę

Przez pandemię psychika dzieci jest w tragicznym stanie. Odpowiedź rządu? Infolinia prowadzona przez księdza egzorcystę

Śmierć samobójcza jest jak wybuch bomby

Renata Chrostowska: Śmierć samobójcza jest jak wybuch bomby

Dziecko

Nowatorska metoda wykrywania wczesnego spektrum autyzmu. Algorytm rozpoznaje zaburzenie w 10 minut!

"Co ty wymyślasz?", "przestań histeryzować" - dlaczego nigdy nie powinnaś tak odpowiadać, gdy ktoś opowiada o swoim problemie?

„Co ty wymyślasz?”, „przestań histeryzować”… Dlaczego nigdy nie powinnaś tak mówić?

Akanksha Agrawal

„W przypadku kobiet bycie 'zadowalaczką' jest mocno wspierane przez społeczeństwo” – mówi psychoterapeutka Akanksha Urbanowicz

Binge watching to coraz powszechniejszy sposób na relaks. Choć sam w sobie nie jest niebezpieczny, może prowadzić do negatywnych następstw

Dwie kobiety

Wampiry energetyczne – objawy, cechy. Jak się bronić?

Tenisistki

Pokoje ciszy i pomoc psychologów dla tenisistek i tenisistów podczas US Open

Kobieta

„Przestańmy mówić 'jesteś chory/a psychicznie', bo ktoś zrobił coś, co nam się nie podoba” – apeluje edukatorka antydyskryminacyjna Anna Wiatrowska

Kobieta przegląda się w lustrze

„Uśmiechnęłam się do siebie w odbiciu. I pomyślałam, że mogłabym wyglądać dokładnie tak samo, jakbym miała depresję” – pisze Maja Herman

Dobry seks – różnica wieku czyni cuda

Różnica wieku między partnerami? Może się okazać spełnieniem seksualnych marzeń

Daria Abramowicz, psycholożka sportu

„Niepowodzenie w sporcie czy w pracy to nie jest informacja o nas – że jesteśmy słabi, gorsi, mniej wartościowi” – tłumaczy Daria Abramowicz, psycholożka sportu

Marta Młyńska

Self-care to nie kąpiel z bąbelkami i serial na Netflixie. To życie, przed którym nie musisz się chować

6 związkowych pułapek

6 związkowych pułapek. Często wpadamy w nie przez samych siebie

Simone Biles rezygnuje z igrzysk w trosce o swoje zdrowie psychiczne

Simone Biles postawiła na pierwszym miejscu zdrowie psychiczne. Sponsorzy olimpijscy i fani popierają jej decyzję

Wentworth Miller

Wentworth Miller, gwiazdor „Skazanego na śmierć”, wyznał, że ma autyzm. „Ma to kluczowe znaczenie dla tego, kim jestem”

Kobieta leży i zasłania twarz rękoma

Dr Leszek Rudzki: hormony tarczycy mają bardzo istotny wpływ na liczne funkcje naszego organizmu, w tym mózgu i naszą psychikę

Psychofobia - jak z nią walczyć?

Jedynie 30 proc. osób w Polsce zaakceptowałoby przyjaciela lub przyjaciółkę z diagnozą schizofrenii. Dominik Haak o psychofobii

marihuana a schizofrenia

Palenie marihuany zwiększa ryzyko wystąpienia schizofrenii? Czterokrotny wzrost zachorowań w Danii

Depresja starcza – objawy i leczenie depresji u seniora

Marika z siostrą Karoliną Szlachtycz

„Pracuje u nas kobieta, która wyszła z odwyku. Nie pije od półtora roku, ma bardzo duże chęci do pracy, a wcześniej nie miała nawet chęci do życia” – mówi Marika Szlachtycz

Depresja maskowana – przyczyny, objawy, leczenie

Psycholożka Małgorzata Pawlińska

„Dziś wrażliwość kojarzy się ze słabością. Tymczasem dawniej u boku dobrego władcy często stał wysoko wrażliwy doradca” – mówi Małgorzata Pawlińska

samotna dziewczyna

„Jak nie masz co robić, to śpisz, żeby dzień, który ciągnie się jak nudne niedzielne popołudnie, jak najszybciej minął”. Trzy rozmowy o samotności

Najpopularniejsze

Masturbacja może być jeszcze przyjemniejsza. Poznaj sposoby masturbacji

Para na kanapie

Seks analny – co to jest i jakie są najlepsze pozycje analne?

Ból trzustki - kobieta trzymająca się za brzuch

Ból trzustki – jak boli trzustka i jak odróżnić ból trzustki od bólu żołądka?

Kobieta

O czym świadczy ból pod łopatką? Charakter bólu, objawy i możliwe sposoby leczenia

Płatki kwiatków na otwartej dłoni

Zastrzał – 7 domowych sposobów jak sobie z nim poradzić

„Każdy orgazm jest czymś pięknym, jednak ten rodzaj orgazmu jest wyjątkowy”. Seksuolożka o kobiecym wytrysku

MCH – co to, podwyższone i poniżej normy. MCH w morfologii

Orgazm - jak go osiągnąć? 10 sposobów na lepszy orgazm

Orgazm – jak go osiągnąć? 10 sposobów na lepszy orgazm

Torbiel - twarz kobiety z widocznymi krostkami

Torbiel – czym jest, gdzie występuje i czy jest groźna dla zdrowia?

5 rzeczy, które mężczyźni uwielbiają w łóżku

5 rzeczy, które mężczyźni uwielbiają w łóżku

Co oznacza drętwienie rąk w nocy i podczas snu?

Co oznacza drętwienie rąk w nocy i podczas snu?

Badanie krwi AST - co to jest i jak interpretować wyniki?

Badanie krwi AST – co to jest i jak interpretować wyniki?

para w łóżku

Fellatio, czyli oswajanie penisa. 7 najważniejszych zasad!

ucho kobiety

Domowe sposoby na zatkane ucho. Jak odetkać ucho zatkane: woskowiną, katarem, wodą?

kobieta z problemami skórnymi

Wybroczyny (petocje) – co to jest, dlaczego powstają i jak sobie z nimi poradzić?

Kiedy występuje niskie ciśnienie i wysoki puls?

Niskie ciśnienie i wysoki puls – kiedy występują? Co to oznacza?