Przejdź do treści

Martwisz się? To dobrze!

Ilustracja: shutterstock
Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
tabletki na dłoni
Pigułka na samotność wkrótce w aptekach?
Polskie nastolatki uważają się za grube. Badania pokazują co innego
Ginekolog Michał Lipa o tym, jak i kiedy można ocenić długość i wagę dziecka
Chemioterapia: kobiety silniej odczuwają skutki niż mężczyźni
Mama Ginekolog: nie sprawdzajcie w ulotkach, czy dany lek można stosować w trakcie karmienia piersią

Poradniki psychologiczne sprzedają nam setki sposobów na to, by przestać się martwić. Wizualizowanie w głowie czarnych scenariuszy jest uważane za prostą drogę do załamania nerwowego. Okazuje się, że jest zupełnie inaczej!

„Zamartwianie motywuje i stanowi dla nas emocjonalny bufor” – uważa prof. Kate Sweeny, psycholog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Riverside, autorka wielu badań, zajmująca się m.in. radzeniem sobie człowieka z niepewnym czasem oczekiwania. „Pomimo złej reputacji, zamartwianie nie zawsze jest destrukcyjne czy daremne” – dodaje w swojej najnowszej pracy The Surprising Upsides of Worry (tłum. Zaskakujące pozytywne aspekty zamartwiania). Ta teoria odstaje nieco od tego, co obecnie wtłaczają nam do umysłów wszelkie poradniki. Pozytywne myślenie jest na topie. Okazuje się jednak, że fatalne myśli mają sens – przekuwamy je w pozytywne działanie. Według Sweeny osoby, którym nie są obce ponure wyobrażenia, radzą sobie często nawet lepiej w szkole czy pracy, ponieważ skuteczniej odpowiadają na stres i z powodzeniem znajdują wyjścia z problemów.

Zamartwianie jako motywator

Zależność jest prosta. Wizja złych przeżyć skłania nas do zachowań chroniących nasze zdrowie i życie. W eksperymencie badani, którzy bali się wypadku, zakładali częściej pasy w samochodzie. Ci, którzy obawiali się raka skóry, smarowali się kremem z filtrem. Zaś kobiety, które wyobrażały sobie, że zachorują na raka piersi, częściej wykonywały samobadanie i inne badania profilaktyczne.  W swojej pracy prof. Sweeny wymienia trzy wyjaśnienia motywującego działania „czarnowidztwa”:

1. Zamartwianie to sygnał, że sytuacja jest poważna i wymaga działania. Emocje są źródłem informacji przy wydawaniu opinii i decyzji. To pomaga nam w skutecznym reagowaniu.

2. Obawa przed czymś, co wywołuje w nas stres, również pomaga mu przeciwdziałać.

3. Co ciekawe – nieprzyjemne emocje towarzyszące zmartwieniu motywują nas do znalezienia sposobów, by to zmartwienie redukować.

Zamartwianie jako bufor

Stan umysłu, kiedy się martwimy, jest dla nas pewnym punktem odniesienia. Dzięki temu inne, przyjemne odczucia stają się dla nas bardziej satysfakcjonujące. Poza tym oczekiwanie w pewnym niepokoju powoduje, że złe informacje przyjmiemy z większą dozą opanowania. Prawdopodobnie łatwiej podźwigniemy się po trudnym przeżyciu, jeśli w naszym umyśle pojawiały się czarne scenariusze. Jednocześnie wzrasta podekscytowanie na myśl o dobrej wiadomości, co sprawia, że, gdy się ona pojawi, nasza radość staje się większa.

Ale…

„Skrajne poziomy zamartwiania są szkodliwe dla zdrowia” – uważa prof. Sweeny – „Nie zamierzam opowiadać się za nadmiernym udręczaniem, ale w umiarkowanych ilościach jest ono lepsze niż nie martwienie się w ogóle” – dodaje psycholog. I to jest najlepsza puenta.

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy

Zainteresują cię również:

Co cholesterol robi z twoim mózgiem?

Co cholesterol robi z twoim mózgiem?

Telewizja ogłupia. Nawet po latach

Telewizja ogłupia. Nawet po latach

"Still Alice" – wyrok zapisany w genach

„Still Alice” – wyrok zapisany w genach

Umysł początkującego

Umysł początkującego

Medytacja działa na mózg i geny

Medytacja działa na mózg i geny

Książka na stres

Książka na stres

Chodzenie pobudza myślenie

Chodzenie pobudza myślenie

Kubek kawy

Kawa a jakość plemników. Okazuje się, że jest zależność!

Angelina Jolie najpierw szokowała, teraz ratuje życie

Męski „PMS”, czyli Syndrom Poirytowanego Samca

Męski „PMS”, czyli Syndrom Poirytowanego Samca

Strach przed bólem gorszy niż ból

Strach przed bólem gorszy niż ból

6 badań, dzięki którym diagnozujemy nowotwory