Czym charakteryzuje się tanoreksja?
Tanoreksja to uzależnienie od opalania się, związane zarówno z wizytami w solarium, jak i spędzaniem czasu w pełnym słońcu na balkonie, w parku lub na plaży. Zaburzenie opiera się przede wszystkim na problemie dysmorfofobii, czyli niezgodnym z rzeczywistością postrzeganiem własnego ciała. Osoby z tanoreksją, podobnie jak te z anoreksją lub bulimią, widzą swoje ciało inaczej, niż wygląda ono naprawdę. W tym wypadku nie chodzi jednak o figurę, tylko nadmierną bladość.
Zwykle początki tanoreksji są niewinne i powiązane z pewnymi skojarzeniami. Przykładowo, pacjent po wizycie w solarium otrzymał awans w pracy, a inny był komplementowany po opalaniu się na wakacjach. Z czasem, w pewnym momencie przebywanie na słońcu staje się celem samym w sobie, bo obraz własnego ciała zmienia się, co prowadzi do groźnego uzależnienia. Tanorektycy rezygnują więc z innych zainteresowań, a cały swój wolny czas poświęcają na solarium lub opalanie się na słońcu.
Rolki
Konsekwencje tanoreksji
Tanoreksja wpływa w negatywny sposób na życie fizyczne i psychiczne osoby uzależnionej, a także na jej rodzinę. Do najważniejszych konsekwencji tego problemu można zakwalifikować:
- choroby skórne, w tym także te najbardziej niebezpieczne, jak nowotwór (czerniak),
- szybkie starzenie się skóry,
- nieużywanie kremów z filtrem, aby przyspieszyć proces opalania,
- pojawianie się przebarwień i znamion,
- koncentrowanie się na opalaniu z pominięciem wszelkich zainteresowań i innych sposobów spędzania wolnego czasu.
Niestety tanoreksja jest niezwykle groźnym i podstępnym zaburzeniem, ponieważ może doprowadzić nawet do przedwczesnej śmierci, a często jest bagatelizowana zarówno przez pacjenta, jak i jego otoczenie, ponieważ z pozoru i w początkowej fazie nie wydaje się niczym nadzwyczajnym, a już z pewnością nie uznaje się tego problemu za uzależnienie.
Na czym polega leczenie tanoreksji?
Proces leczenia tanoreksji jest trudny, wymaga czasu i motywacji ze strony osoby uzależnionej od opalania. Najczęściej pacjenci nie zdają sobie sprawy ze swojego problemu, zwłaszcza że postrzegają ciało w sposób zaburzony i niezgodny z rzeczywistością. Niestety dopiero w momencie pojawienia się problemów zdrowotnych decydują się na kontakt ze specjalistą, ale niekoniecznie z psychologiem.
W procesie leczenia tanoreksji szczególne znaczenie ma psychoterapia oraz psychoedukacja. W trakcie cotygodniowych sesji omawiane są problemy pacjenta, poszukuje się przyczyny zaburzenia oraz przygotowywane są nowe, skuteczne sposoby działania i odmienne postawy wobec opalania.
Czasami chorzy dodatkowo otrzymują leki antydepresyjne, bo zdarza się, że tanoreksja występuje wraz z anoreksją lub bulimią ze względu na dysmorfofobię. Jak wspomniano, proces leczenia jest długi, jednak przy odpowiedniej motywacji pacjenta i wsparciu ze strony najbliższej rodziny oraz znajomych przynosi bardzo dobre rezultaty.
Bibliografia:
- Ebisz M., Brokowska M., Szkodliwe oddziaływanie promieniowania ultrafioletowego na skórę człowieka, Hygeia Public Health 2015, 50, 467-473.
- Komorowska-Szczepańska W., Tryk L., Nowicka-Sauer K., Hansdorfer-Korzon R., Poziom wiedzy uczniów szkół ponadgimnazjalnych na temat tanoreksji, Family Medicine & Primary Care Review 2013, 2, 121-123.
- Torzewska K., Malinowska-Borowska J., Wypych-Ślusarska A., Zieliński G., Opalanie się w solarium – wiedza, postawa i nawyki Polaków, Medycyna Środowiskowa-Environmental Medicine 2014, 17, 52-59.
