Rtęć jest metalem ciężkim, który w normalnych warunkach występuje w stanie ciekłym. Trujące są opary rtęci, które wchłaniane są przez drogi oddechowe. Warto podkreślić, że sama rtęć jest substancją, która nie wchłania się z przewodu pokarmowego.
Działanie toksycznych związków rtęci to wiązanie się jonów rtęci z białkami i blokowanie ważnych dla życia enzymów. Mechanizm ten nie dotyczy wszystkich tkanek i narządów.
Zatrucie rtęcią – przyczyny
Zatrucia rtęcią najczęściej dotyczą dzieci poniżej 3 roku życia, dlatego, że dziecko poznając świat robi to za pomocą zmysłu smaku, więc skutkiem tego może być połknięcie kuleczki rtęci, która pojawiła się między innymi z uszkodzonego termometru rtęciowego. Kolejną przyczyną mogą być duże ilości oparów rtęci pochodzące z plomb amalgamatowych.
Do innych, nie wymienionych wcześniej źródeł rtęci należą:
- owoce morza;
- ryby;
- zanieczyszczenia pochodzące z fabryk;
- niektóre rodzaje farb;
- przedmioty, które służą do mierzenia ciśnienia krwi;
- żarówki fluorescencyjne.
Zatrucie rtęcią – objawy
Jeśli zatrucie rtęcią będzie doustne, to w krótkim czasie pojawiają się takie objawy, jak:
- ślinotok;
- pieczenie w jamie ustnej i przełyku;
- gwałtowne wymioty z domieszką krwi;
- ból brzucha;
- obfite i krwawe biegunki;
- problemy z nerkami;
- wrzodziejące i martwicze zmiany w jamie ustnej;
- bóle głowy;
- drżenie mięśniowe;
- wzmożona pobudliwość;
- problemy z połykaniem;
- niewyraźna mowa;
- kłopoty z koordynacją ruchową;
- zmiany zwyrodnieniowe mięśnia sercowego;
- drgawki;
- śpiączka;
- odwodnienie;
- wstrząs;
- niewydolność krążenia;
- obrzęk głośni.
Niektóre z tych objawów mogą prowadzić do śmierci w pierwszych 24 godzinach od zatrucia.
Zatrucie rtęcią – pierwsza pomoc
Jeśli dojdzie do doustnego zażycia soli rtęciowej, jak najszybciej należy wypić mleko z białkami jaj kurzych oraz sprowokować wymioty. Trzeba również zabezpieczyć podstawowe czynności życiowe. Konieczne jest również natychmiastowe udanie się do szpitala.
Z kolei, kiedy dojdzie do zatrucia organicznymi związkami rtęci stosuje się wymuszanie wymiotów, sól glauberską lub węgiel leczniczy oraz hospitalizację.
