Choroba wieńcowa

Choroba wieńcowa to wadliwe działanie naczyń wieńcowych, które nie transportują wystarczającej ilości krwi do mięśnia sercowego. To powoduje jego niedokrwienie, a co za tym idzie niedotlenienie i martwicę. Z tym związane są bóle w klatce piersiowej. Choroba wymaga diagnostyki i leczenia.

Potoczna nazwa choroba wieńcowa odnosi się do choroby niedokrwiennej mięśnia sercowego. Serce, jak każdy inny narząd, do swojego funkcjonowania potrzebuje zaopatrzenia w krew, z którą otrzymuje tlen. Mięsień sercowy zaopatrują naczynia wieńcowe. Ich funkcjonowanie może być upośledzone przez zmiany w budowie ściany, choroby zapalne czy odkładające się blaszki miażdżycowe. Jeżeli naczynie wieńcowe jest znacznie zwężone, okresowo pojawiają się objawy świadczące o niedokrwieniu mięśnia sercowego. Zamknięcie naczynia powoduje całkowity brak dopływu krwi i tlenu do niego. Powstaje wówczas ognisko martwicy, a stan taki nazywamy zawałem mięśnia sercowego.

Choroba wieńcowa – przyczyny

W 90% przyczyną choroby wieńcowej jest miażdżyca. W ścianach naczyń odkładają się blaszki miażdżycowe, tworząc ich koncentryczne zwężenie. Zmniejszenie światła powoduje upośledzony przepływ krwi i transport tlenu. Ponadto odkładające się blaszki miażdżycowe mogą oderwać się i spowodować zamknięcie naczynia. Do pozostałych czynników należą choroby zapalne: infekcyjne zapalenie wsierdzia czy guzkowe zapalenie tętnic, choroby reumatologiczne: reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń układowy. Odrębną grupą przyczyn choroby wieńcowej serca są wady anatomiczne i rozwojowe naczyń wieńcowych.

Czynniki ryzyka choroby wieńcowej

Istnieje wiele czynników ryzyka choroby wieńcowej. Na pewno częstość występowania tej choroby rośnie wraz z wiekiem. Bardziej narażeni na jej rozwój są mężczyźni. Choroba ma podłoże genetyczne, gdyż pojawia się częściej w przypadku, gdy wśród najbliższej rodziny są osoby ze zdiagnozowaną chorobą wieńcową. Niebezpieczeństwo zachorowania zwiększa palenie papierosów. Rozwój choroby częściej spotykany jest u osób otyłych, z podniesionymi wartościami złego cholesterolu. Czynnikami ryzyka są również nadciśnienie tętnicze i cukrzyca t.2.

Choroba wieńcowa – objawy

Podstawowym objawem choroby wieńcowej serca jest ból w klatce piersiowej. Charakterystyka tego bólu zależy od typu choroby, z którym mamy do czynienia. Inny bowiem będzie ból przy stabilnej chorobie wieńcowej, inny przy niestabilnej chorobie wieńcowejPrzy stabilnej chorobie wieńcowej ból pojawia się okresowo, głównie w czasie zwiększonego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, a zatem podczas wysiłku lub stresu. Ból zwykle trwa od kilku do kilkunastu minut i ustępuje samoistnie. Nazywany jest dławicowym, gdyż pacjenci często charakteryzują go jako ucisk na klatkę piersiową, któremu towarzyszą duszności. Ma on tzw. zamostkową lokalizację i może promieniować do ręki, pleców, jamy brzusznej. Zauważenie takich dolegliwości powinno skłonić nas do natychmiastowej konsultacji lekarskiej. W przypadku niestabilnej choroby wieńcowej dolegliwości mają większą częstość, pojawiają się przy niewielkim wysiłku, a nawet w spoczynku. Ból trwa dłużej niż pół godziny, mogą mu towarzyszyć nudności i wymioty. Najcięższą postacią niestabilnej choroby jest zawał mięśnia sercowego.

Choroba wieńcowa – leczenie

Jest wiele preparatów farmakologicznych łagodzących dolegliwości, pozwalających kontrolować przebieg choroby i nie dopuszczać do jej groźnych powikłań. Pewne jest, że choroba niedokrwienna serca wymaga leczenia od chwili diagnozy do końca życia. Wybór preparatów farmakologicznych uzależniony jest od bezpośredniej przyczyny choroby. Istnieje poza tym kilka sposobów, które zmniejszają dolegliwości. Przede wszystkim należy zaprzestać palenia papierosów, zredukować masę ciała, wprowadzić dietę pozbawioną potraw podwyższających stężenie cholesterolu i zadbać o wysiłek fizyczny o umiarkowanym nasileniu. Niezwykle ważne są też lekarskie wizyty kontrolne. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu preparatów poprawiających ukrwienie, czyli zwiększających przepływ krwi (leki rozszerzające naczynia). Ponadto stosowane są leki, które zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen (np. b-blokery) i te, które zmniejszają stężenie cholesterolu i trójglicerydów (np. statyny). Jeżeli przyczyną dolegliwości jest nadciśnienie tętnicze, należy dążyć do normalizacji parametrów ciśnienia krwi. Czasami wskazane jest włączenie do schematu lekowego preparatów przeciwkrzepliwych, które zapobiegają tworzeniu się zatorów. Leczenie zawsze wdraż lekarz po wnikliwej diagnostyce.