Przejdź do treści

Autyzm

Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
Niepożądany odczyn poszczepienny. Jak często występuje?
Mama Kosmetolog o bliznowcu – czym się charakteryzuje i jak powstaje?
Joanna Horodyńska
Karolina Gilon i Joanna Horodyńska zachęcają do badań piersi
magda gessler
Magda Gessler ambasadorką kampanii „Diagnostyka Jajnika”
Keira Knightley
Keira Knightley zakazała swojej córce oglądania filmów Disneya

Autyzm to zaburzenie rozwoju, w którym istotną rolę odgrywa nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu. Często dla określenia tego schorzenia używa się terminu autyzm dziecięcy,ale pamiętać należy, że nie odnosi się on tylko do dzieci, ale do okresu życia, w którym zaobserwowano jego pierwsze objawy – najczęściej pojawiają się one u dzieci do trzeciego roku życia. Określenie autyzm dziecięcy stworzono dla odróżnienia tego zaburzenia od innych, wcześniej znanych i również określanych mianem autyzmu objawów, z którymi mamy do czynienia w przypadku schizofrenii. Błędne jest przekonanie, jakoby autyzm dotyczył jedynie wieku dziecięcego – jest to schorzenie trwające całe życie dotkniętego nim człowieka.

Przypuszcza się, że u podłoża zaburzeń autystycznych leżą defekty neurologiczne o nieznanym szczegółowo pochodzeniu. Do najczęściej wymienianych, potencjalnych przyczyn ich powstawania należą:

  – czynniki genetyczne – naukowcy odkryli blisko 30 genów odpowiedzialnych za powstanie autyzmu i wyróżniają geny odpowiedzialne za powstanie wczesnej i późnej odmiany autyzmu. Kobiety posiadają więcej genów odpowiedzialnych za powstanie autyzmu niż mężczyźni,

  – wiek ojca powyżej 40 lat zwiększa ryzyko zachorowalności na autyzm,

  – zaburzenia metaboliczne, przede wszystkim nietolerancja glutenu i kazeiny,

  – urazy okołoporodowe,

  – uszkodzenia centralnego układu nerwowego,

  – toksoplazmoza (wrodzona),

  – dziecięce porażenie mózgowe,

  – poważne infekcje i intensywne antybiotykoterapie w okresie niemowlęcym,

  – alergie i osłabiona sprawność immunologiczna.

Objawy autyzmu według Leo Kannera obejmują: autystyczną izolację, przymus stałości otoczenia, niezdolność do interakcji społecznych, stereotypowe, powtarzające się czynności, zaburzenia mowy (echolalia – powtarzanie fragmentów właśnie zasłyszanych wypowiedzi, odwracanie zaimków) lub całkowity brak mowy, łatwość zapamiętywania. W efekcie mamy do czynienia z bardzo złożoną postawą chorego wobec siebie i otoczenia. Charakterystyczne jest wycofanie się osoby chorej z czynnego życia, z interakcji z otoczeniem i skupienie się na własnych przeżyciach.

W leczeniu dominują metody niefarmakologiczne – specjalna edukacja i terapia behawioralna. W leczeniu farmakologicznym stosuje się neuroleptyki, stymulanty i leki antydepresyjne. Ostatnie badania wskazują jednak na nieskuteczność antydepresantów, przynajmniej w terapii krótkoterminowej.

Częstość występowania autyzmu dziecięcego szacuje się na 60–70 przypadków na 10 tys. osób. Choroba występuje cztery razy częściej u chłopców niż u dziewczynek, chociaż u dziewczynek charakteryzuje się cięższym przebiegiem.
Autyzm jest jednym z zaburzeń rozwojowych zaliczanych wraz z zespołem Aspergera i innymi chorobami (którym towarzyszą nawet najlżejsze objawy zaburzeń w interakcjach społecznych, komunikowaniu się i zachowaniu) do tzw. spektrum autyzmu.

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy

Zainteresują cię również:

Nerwy w konserwy!

Emocje kobiet a mózg

Ruch i nastrój – zależność dwustronna

Ruch i nastrój – zależność dwustronna

Neuralgia czy migrena?

Neuralgia czy migrena?

Stres w pracy - nie, dziękuję!

Stres w pracy – nie, dziękuję!

Hip-hop terapia

Hip-hop terapia

Toksyczne związki

Toksyczne związki

Książka na stres

Książka na stres

Psychobiotyki – bakterie dla mózgu

Psychobiotyki – bakterie dla mózgu

Piękny umysł

Cierpisz na depresję jak Churchill?

Tajemnicze choroby

Tajemnicze choroby

Choroba, nie choroba?

Choroba, nie choroba?