HIV

HIV to wirus niedoboru odporności. Jego działanie skierowane jest na układ immunologiczny, którego funkcja zostaje stopniowo upośledzana, a organizm staje się podatny na inne zakażenia. Wirus może pozostawać w ukrytej postaci latami. Krańcową formą zakażenia jest AIDS.

HIV (z ang. Human Immunodeficiency Virus) to wirus niedoboru odporności. Po wniknięciu do organizmu atakuje białe krwinki, które są składnikami układu odpornościowego i warunkują odporność organizmu na zakażenia. Wirus powoduje stopniowe upośledzanie układu immunologicznego, czego rezultatem jest podatność organizmu na pozornie błahe i łagodne infekcje. Po wniknięciu do organizmu pojawiają się objawy podobne do grypy – osłabienie, zmęczenie, bóle mięśni i stawów, stan podgorączkowy lub gorączka oraz powiększenie węzłów chłonnych. Dolegliwości trwają około tygodnia, czasem trochę dłużej. Są na tyle niespecyficzne, że od razu nie wzbudzają niepokoju. Po okresie grypopodobnych objawów dolegliwości ustępują, a wirus przechodzi w fazę uśpienia, która może trwać wiele lat.

Co to jest HIV i AIDS?

W potocznym ujęciu często te dwa pojęcia są mylone lub panuje przekonanie, że między HIV a AIDS nie ma różnicy. Jest to jednak pogląd błędny. HIV to human immunodeficiency virus należący do lentiwirusów. Zatem HIV nie jest chorobą, a jedynie czynnikiem infekcyjnym, który po wniknięciu do organizmu jest odpowiedzialny za rozwój choroby. HIV atakuje komórki układu immunologicznego (głównie limfocyty) posiadające błonowe receptory CD 4. Po początkowych, niespecyficznych objawach wirus przechodzi w stan uśpienia i może w nim pozostać przez wiele lat. Osoba zakażona może być nieświadoma toczącej się choroby, przez co naraża na ryzyko zakażenia osoby z najbliższego otoczenia. AIDS to zespół nabytego niedoboru odporności. Jest on skutkiem zakażenia wirusem HIV. Pełnoobjawowa choroba jest diagnozowana na podstawie stwierdzenia zakażeń oportunistycznych, chorób nowotworowych i charakterystycznych zespołów objawów, z których ujawnienie się choćby jednego jest wskaźnikiem wyraźnie potwierdzającym chorobę podstawową. Podczas choroby dochodzi do znacznego uszkodzenia układu immunologicznego i jego funkcji, czego skutkiem jest podatność na pozornie błahe zakażenia oraz skłonność do rozwoju nowotworów. Nie ma skutecznego leku na AIDS, stosuje się leki przeciwwirusowe, które mają nie dopuszczać do rozwoju powikłań choroby.

Jak przenosi się wirus HIV?

Istnieje kilka dróg zakażenia wirusem HIV. Najczęstszą i najbardziej powszechną przyczyną zakażenia jest stosunek płciowy bez użycia prezerwatywy. Wirus obecny jest zarówno w spermie, płynie ejakulacyjnym, jak i wydzielinie z pochwy. Zarówno stosunek waginalny, jak i analny stanowi potencjalną drogę zakażenia. Dochodzi do niego także przez stosunek oralny, jeżeli w obrębie błony śluzowej jamy ustnej znajdują się mikrouszkodzenia. Kolejne źródło to przeniesienie wirusa przez krew. Zdarza się np. u narkomanów, korzystających z jednej igły. Jednakże może się przytrafiić także w warunkach szpitalnych – poprzez transfuzje preparatów krwiopochodnych. Mimo iż krew dawców przechodzi bardzo dokładne badania, zakażenie wirusem HIV (tak jak inne zakażenia wirusowe) posiada okno serologiczne, w czasie którego wirus nie jest wykrywany standardowymi metodami. Obecnie, dzięki zaostrzeniom procedur, tego typu zakażenia stanowią rzadkość. Pewne ryzyko zakażenia ponosi też personel medyczny, który ma styczność z krwią pacjentów (w czasie pobierania krwi, zabiegów operacyjnych). W takich warunkach zdarza się zakłucie igłą lub zacięcie skalpelem, podczas którego może dojść do zakażenia. Ostatnim ze sposobów zakażenia jest transdukcja wirusa przez matkę do płodu w trakcie porodu. Jeżeli matka jest nosicielką wirusa HIV, zabronione jest także karmienie piersią, gdyż wirus dostaje się do mleka i przyczynia się do zakażenia niemowlęcia.

Jak nie zarazić się wirusem HIV?

W związku z tym, że HIV i AIDS są niezwykle groźne i prowadzą do wielu powikłań, także do śmierci, osoby będące nosicielami często są piętnowane i wykluczane w obawie przed zarażeniem. Warto zatem wiedzieć, jakie zachowania nie narażają nas na przeniesienie czynnika infekcyjnego. Jest to niezwykle ważne, jeżeli okaże się, że nosicielem wirusa jest ktoś z naszych bliskich. Zakażenie nie przenosi się drogą kropelkową, zatem niemożliwe jest zachorowanie przez przebywanie w jednym pomieszczeniu z chorym. Obecności wirusa nie potwierdzono w ślinie, więc nie jest niebezpieczne przytulanie i pocałunki, a także korzystanie ze wspólnej zastawy stołowej. Także korzystanie z sanitariatów nie stanowi ryzyka. Należy jednak zaznaczyć, że HIV jako czynnik infekcyjny i AIDS jako choroba są niezwykle niebezpieczne i mogą prowadzić do śmierci, w związku z tym w kontaktach z osobą zarażoną należy wykazywać się rozsądkiem i przestrzegać zasad bezpieczeństwa.

Najnowsze