rumień

Rumień to czerwony fragment skóry, do którego powstania przyczyniło się miejscowe rozszerzenie naczyń krwionośnych pod wpływem działania różnych czynników. Leczenie rumienia jest zależne od jego rodzaju. W medycynie wyróżnia się rumień wysiękowy, rumień wielopostaciowy, wędrujący, guzowaty, a nawet zakaźny.

Jako zmiana skórna, rumień nie tylko bywa groźny, ale i mało estetyczny. Zaczerwienienia mogą być okresowe lub stałe, przybierają różne kształty. Lokalizują się zazwyczaj powierzchniowo na skórze (jako plamy) lub tuż pod nią (przybierają wtedy postać guzków). Z rumieniem borykają się dzieci i dorośli.

Jak wygląda rumień?

Rumień to określenie potoczne na zaczerwienienie na skórze powstałe na skutek rozszerzenia naczyń krwionośnych. Zmiana ma charakter plamek na skórze lub podskórnych bolesnych guzków. Zmiany skórne pojawiają się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, choć rumień u dorosłych może mieć nieco ostrzejszy przebieg.

Na przyczyny powstawania rumienia składa się szereg różnorodnych czynników, takich jak: stres, infekcje grzybicze i pasożytnicze, nowotwory, alergie pokarmowe i polekowe, łuszczyca lub pęcherzyca.

Wyróżnia się kilka rodzajów rumienia:

  • rumień wędrujący (rumień po kleszczu);
  • rumień wielopostaciowy;
  • rumień zakaźny u dzieci i dorosłych;
  • rumień guzowaty;
  • rumień trwały;
  • rumień stwardniały;
  • rumień lombardzki;
  • rumień serotoninowy.

Zaczerwienienie skóry może przyjmować różne kształty – okrągły, nieregularny, w kształcie motyla lub obrączki (rumień obrączkowaty).

Rumień wielopostaciowy

Przyczyną pojawienia się rumienia wielopostaciowego jest reakcja organizmu na czynniki zewnętrzne, takie jak leki, niektóre pokarmy albo rozwijająca się infekcja wirusowa (zakażenie opryszczką, zapalenie płuc, infekcje grypowe). Na powstanie zmian skórnych w tego rodzaju postaci narażone są osoby w każdym przedziale wiekowym, w większości kobiety. Zmiany lubią się zlewać w jedną niesymetryczną plamę, która przypomina wybroczyny albo bolesne pęcherze. Nasilają się pod wpływem dużego stresu. Mogą obejmować dowolny obszar ciała.

Przy rumieniu wielopostaciowym leczenie jest przyczynowe. Dzięki temu czynnik sprawczy zmian zostaje wyeliminowany.

Rumień zakaźny

Rumień zakaźny występuje głównie u dzieci. Czynnikiem sprawczym przyczyniającym się do tego rumienia są infekcje powstałe na skutek zakażeń parwowirusem, który rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Łatwo się nim zarazić, przebywając w dużych skupiskach ludzkich. Okres wylęgania się wirusa trwa około 14 dni. Rozwój choroby jest bezobjawowy. Charakterystyczna dla tego rodzaju zmiany jest wysypka. Występujący na początku rumień na twarzy schodzi na tułów i kończyny, z pominięciem okolic dłoni i podeszw stóp. Rumień zakaźny u dorosłych pojawia się rzadko.

Tego rodzaju rumienia się nie leczy. Zwykle ustępuje on samoistnie. Leczenie farmakologiczne podejmuje się jedynie w przypadku osób z upośledzonym systemem odpornościowym.

Rumień wędrujący (rumień po kleszczu)

Rumień wędrujący jest zmianą skórną powstałą w wyniku ugryzienia przez kleszcza. Charakterystyczne dla tej postaci rumienia jest pieczenie i swędzenie w obrębie powstałej zmiany. Nie u wszystkich osób występuje. Jeśli się pojawia, trzeba wykonać badania pod kątem boreliozy. Rumień po kleszczu jest niebezpieczny. Nieleczona borelioza może doprowadzić do groźnych powikłań neurologicznych.

Rumienie wędrujące leczy się antybiotykoterapią. Terapia penicylinami, tetracyklinami lub cefalosporynami trwa kilka tygodni, chory musi być wtedy pod stałą opieką lekarza.

Rumień guzowaty

Rumień guzowaty jest chorobą zapalną skóry i tkanki podskórnej. Zmiany na skórze mają postać bolesnych guzów. Etiologia ich powstawania nie została wyjaśniona, ale za czynniki ryzyka sprzyjające chorobie uważa się zakażenia bakteryjne i wirusowe, choroby jelit i tkanki łącznej.

Rumienie guzowate manifestują się szeregiem objawów ze strony układu pokarmowego (biegunki, bóle brzucha), kostnego (zapalenia i bóle stawów), a także ogólnym złym samopoczuciem. Leczenie zmian jest objawowe i skupia się na chorobie podstawowej. Terapia trwa od 6–8 tygodni.

Diagnostyka rumieni

Diagnostyka rumieni jest skomplikowana i długotrwała z powodu różnorodnych czynników, które mogą przyczynić się do do ich powstania. Konieczne jest wykonanie szeregu badań laboratoryjnych, w tym podstawowych i serologicznych, które umożliwią odkrycie źródła problemu. Leczenie jest uzależnione od przyczyny pojawienia się rumienia.

Najnowsze