Anoreksja

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny, to choroba, o której wiemy coraz więcej. Mimo że dotyczy ona w większości przypadków kobiet, coraz częściej pojawia się także u mężczyzn. Ta groźna choroba trwa zwykle wiele lat i często pozostawia trwały ślad na zdrowiu człowieka. Dowiedz się, skąd się bierze, jakie są jej objawy i jak ją leczyć.

Anoreksja to groźna choroba polegająca na długotrwałych zaburzeniach odżywiania. Jej druga nazwa, „jadłowstręt psychiczny”, wskazuje na psychologiczne przyczyny schorzenia. Można wyróżnić anoreksję bulimiczną, podczas której pojawiają się okresy przejadania się oraz anoreksję niebulimiczną, kiedy takie epizody nie występują.
Objawy anoreksji – spadek wagi i problemy z jedzeniem
Pierwsze objawy anoreksji pojawiają się zwykle około piętnastego roku życia, jednak wiek ten z roku na rok się obniża – obecnie lekarze coraz częściej mają do czynienia z anoreksją u dzieci, zgłaszają się do nich nawet chore dziewczynki w wieku dwunastu lat. Najpopularniejsze objawy anoreksji to:

ciągłe ważenie się,
szybki spadek wagi w krótkim czasie,
trudności ze spożywaniem posiłków,
narzekanie na bycie grubym,
rygorystyczna dbałość o składniki diety,
niejedzenie posiłków pomimo uczucia głodu,
chęć spożywania posiłków w odosobnieniu,
stale pogarszające się samopoczucie,
ciągła potrzeba treningów,
ukrywanie środków odchudzających oraz leków na przeczyszczenie.

Przyczyny anoreksji – psychologiczne, rodzinne, biologiczne i społeczne
Przyczyny anoreksji można podzielić na kilka kategorii, może mieć ona podłoże: psychologiczne, rodzinne, biologiczne i genetyczne oraz społeczno-kulturowe.

Anoreksja nierozerwalnie łączy się z problemami psychologicznymi, takimi jak:

perfekcjonizm,
zbyt wygórowane ambicje,
trauma fizyczna lub psychiczna,
zaburzenia osobowości,
depresja,
powracający lęk.

Nie bez znaczenia pozostają czynniki związane z życiem rodzinnym, takie jak:

alkoholizm,
nadopiekuńczość rodziców,
zbyt silne lub zbyt luźne więzi rodzinne,
zaburzenia odżywiania występujące w rodzinie.

Na pojawienie się anoreksji wpływają również czynniki biologiczne i genetyczne:

produkowanie zbyt dużej  ilości kortyzolu – hormonu odpowiedzialnego za stres oraz zbyt małej ilości serotoniny i adrenaliny, które wpływają na lepsze samopoczucie,
występujące w rodzinie choroby układu pokarmowego,
trudności związane z odżywianiem już w dzieciństwie,
negatywne bodźce oddziałujące na dziecko podczas ciąży oraz w okresie okołoporodowym.

Należy również wymienić społeczno-kulturowe przyczyny anoreksji:

chęć dorównania modelkom,
przekonanie, że idealny wygląd gwarantuje sukces życiowy,
kompleksy związane z wyglądem, porównywanie się do innych.

Skutki anoreksji – poważne zaburzenia organizmu
Długotrwałe schorzenie może przyczynić się do wielu poważnych chorób wynikających z nieprawidłowości hormonalnych. Do skutków anoreksji u kobiet należy zaliczyć zanik miesiączki lub brak pojawienia się jej w przypadku nastolatek. Skutkiem anoreksji u mężczyzn może być zanik potencji oraz libido.

Inne skutki anoreksji to:

zaniki mięśni,
sucha i łuszcząca się skóra,
pojawienie się meszku na ciele (lanugo),
wzdęcia i zaparcia,
próchnica zębów,
obrzęki ślinianek,
obniżenie ciśnienia krwi,
zwolnienie pracy serca,
obniżenie się temperatury ciała.

Leczenie anoreksji – konsultacje z psychologiem i psychiatrą
Jak leczyć anoreksję? Walka z tą chorobą  polega przede wszystkim na podnoszeniu wagi przy jednoczesnych konsultacjach z psychologiem oraz psychiatrą. Zazwyczaj leczenie anoreksji trwa od 4 do 6 lat od wykrycia choroby. Chore osoby muszą same przekonać się o konieczności przytycia. W tym czasie waga pacjentki powinna być stale monitorowana, w leczenie powinna być zaangażowana także rodzina – powinna wspierać chorą osobę i postępować z nią w sposób łagodny, ale stanowczy.
Jak pomóc osobom z anoreksją? Jak z nimi rozmawiać?
Jeżeli chcesz pomóc osobie chorej na anoreksję, pamiętaj, aby jej nie oceniać. Jeżeli wypiera chorobę i nie chce się do niej przyznać, prawdopodobnie robi to z lęku i wstydu, dlatego nie warto na nią naciskać. Warto jednak zasugerować niepokój i troskę – dzięki temu poczuje, że ci na niej zależy. Ważna jest również cierpliwość – jeśli chora osoba będzie gotowa, sama przyzna, że ma problem. Możesz próbować jednak podejmować rozmowę na temat choroby kilka razy – po paru próbach zrób jednak przerwę, przestań o tym mówić i wróć do problemu dopiero za jakiś czas. Konieczna jest wizyta u specjalisty.

Najnowsze