Przejdź do treści

Wścieklizna

Podoba Ci
się ten artykuł?
Udostępnij bliskim
Najnowsze
matka trzymająca dłoń dziecka
Coraz większa ilość cesarek
doktor michał lipa przodem
Czy USG jest bezpieczne?
Meghan Markle jest w ciąży. Poinformował Pałac Kensington
Marta Frej dla Hello Zdrowie!
smutna kobieta
Czy kobiecy gniew może być zdrowy?

Nazwa „wścieklizna” wywodzi się od jednego z łatwiej dostrzegalnych objawów tej choroby. Osobnika zakażonego cechuje znaczne podniecenie i agresja (wściekłość). Innym określeniem wścieklizny jest wodowstręt, a to dlatego, że drugim charakterystycznym objawem są mimowolne skurcze mięśni na widok, a nawet sam dźwięk płynącej wody.

Wścieklizna jest chorobą wywołaną przez wirus Rabies, który jest wrażliwy na wysoką temperaturę i światło słoneczne, ale dobrze znosi niskie temperatury i procesy gnilne, dzięki czemu może długo przetrwać w padlinie. Dlatego nosicielami są dzikie zwierzęta drapieżne mające z nią często do czynienia: w Polsce głównie lisy, borsuki i nietoperze. Wrażliwe na zakażenie są wszystkie ssaki, w mniejszym stopniu ptaki. Od dzikich zwierząt mogą zakazić się nieszczepione psy, koty, konie, bydło, a także gryzonie i zające. Do zakażenia zwierząt i ludzi dochodzi na skutek kontaktu bezpośredniego przez pogryzienie, oślinienie lub (u człowieka rzadkie przypadki) na drodze powietrznej (kropelkowej i pyłowej) gazami pochodzącymi z odchodów nietoperzy.

Najniebezpieczniejsze są pogryzienia w okolicy twarzy, szyi i klatki piersiowej.
Chory człowiek jest zakaźny dla otoczenia. Wirus lokuje się głównie w centralnym układzie nerwowym, ślinie i skórze. Okres wylęgania choroby u człowieka wynosi od czterech do 12 tygodni.

Początkowe objawy to pieczenie, kłucie, mrowienie w miejscu ugryzienia, a także bóle głowy, gorączka, mdłości i uporczywy kaszel. Następnie pojawia się szybko narastające podniecenie, zaburzenia mowy, omamy wzrokowe i słuchowe. Przy próbach łykania płynów występują bolesne skurcze gardła i krtani. W ostatnim stadium choroba objawia się ciężkim zapaleniem mózgu i rdzenia. Kończy się zgonem.

Niestety, do dziś nie jest znany lek przeciwko wściekliźnie, dlatego w przypadku osób pogryzionych przez zwierzęta mogące być nosicielami podejmuje się próbę uodpornienia polegającą na podaniu serii szczepionek, a w przypadku ciężkich pogryzień w okolicy głowy, szyi, palców rąk i genitaliów podaje się jednorazowo surowicę przeciwko wściekliźnie i jednocześnie rozpoczyna serię szczepień. Takie działanie należy podjąć możliwie szybko, przed wystąpieniem typowych objawów zakażenia.

Działania profilaktyczne polegają na obowiązkowych szczepieniach psów oraz rozrzucaniu szczepionki w lasach i na polach.

Stosuje się również profilaktyczne szczepienia osób mających częsty kontakt z padłą zwierzyną.

Uwaga! Świadectwo szczepienia zwierzęcia nie jest wystarczające do wykluczenia wścieklizny. Psa, który pogryzł człowieka, obserwuje się i w przypadku wystąpienia u niego objawów wścieklizny rozpoczyna się leczenie człowieka, a psa się usypia.

Podoba Ci się ten artykuł?

Tak
Nie

Powiązane tematy