Jaskra – poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia choroby

Na czym polega jaskra?

Jaskra, określana również jako „glaukoma”, to choroba oczu, na którą choruje około 70 mln ludzi na świecie. W przebiegu tego schorzenia w oczach wzrasta ciśnienie wewnątrzgałkowe, co skutkuje uszkodzeniem nerwu wzrokowego, które może być nieodwracalne. Gdy choroba nie jest leczona, rozwój tych zmian prowadzi do ślepoty. Jaskra stanowi drugą z najczęstszych przyczyn utraty wzroku w krajach rozwiniętych (pierwszą jest zaćma).

Jaskra oka – przyczyny

U zdrowego człowieka w przedniej komorze oka krąży przeźroczysta ciecz. Ciecz ta regularnie napływa i odpływa, tak aby w oku stale znajdował się odpowiedni jej poziom. Jest to potrzebne, aby w gałce ocznej utrzymać właściwe ciśnienie. Ruch cieczy może jednak zostać zaburzony – wówczas w gałce ocznej ciśnienie rośnie, co z kolei doprowadza do uszkodzenia nerwu wzrokowego, czyli neuropatii jaskrowej, która stanowi przyczynę jaskry.

Na jaskrę szczególnie powinny uważać osoby, które zmagają się z:

• hiperlidemią (podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi),
• nadciśnieniem,
• miażdżycą,
• cukrzycą,
• krótkowzrocznością lub dalekowzrocznością.

Czynniki te zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Powszechność występowania jaskry zwiększa się z wiekiem. Na rozwój schorzenia silniej narażone są także osoby z rodzinnym obciążeniem (gdy choruje rodzic lub rodzeństwo).

Rodzaje jaskry u dorosłych

U dorosłych możemy wyróżnić kilka podstawowych typów jaskry:

1. jaskra pierwotnaotwartego kąta – najczęstszy rodzaj jaskry, rozwijający się zwykle na przestrzeni wielu lat, jego przyczyną jest blokowanie kanałów odprowadzających ciecz wodnistą,
2. jaskra pierwotnie zamkniętego kąta – jest wynikiem nieprawidłowej budowy oka, która odpowiada za zamknięcie kąta przesączania,
3. jaskra wtórna– doprowadzają do niej inne choroby oka (np. zapalenie tego narządu).

Można wyróżnić także i inne, rzadziej występujące rodzaje jaskry:

• jaskra barwnikowa – jest to rodzaj jaskry wtórnej, powstałej w wyniku blokowania odpływu cieczy na skutek uwalniania się melaniny, czyli barwnika, który jest odpowiedzialny za kolor tęczówki,
• jaskra normalnego ciśnienia – mimo że ciśnienie wewnątrzgałkowe utrzymuje się tutaj w granicach normy, dochodzi do zaburzenia pola widzenia oraz uszkodzenia tarczy nerwu wzrokowego.

Rodzaje jaskry u dzieci

U dzieci możemy mieć do czynienia z innymi typami jaskry. Podstawowe rodzaje choroby charakterystyczne dla małoletnich to:

• jaskra wrodzona– występuje już w momencie urodzenia, związana jest z nieprawidłowościami w budowie oka,
• jaskra wtórna dzieci i niemowląt – pojawia się m.in. w wyniku urazów (tzw. jaskra pourazowa), nowotworów, zaburzeń metabolizmu.

Jaskra – objawy

Objawy jaskry na pierwszym etapie zazwyczaj są trudne do wychwycenia, gdyż w większości przypadków postępują w bardzo wolnym tempie – zwykle pacjenci na początku nie zauważają niepokojących symptomów. Pierwsze objawy jaskry to obniżenie jakości widzenia (zamazany, nieostry widok) i zmniejszenie pola widzenia (pacjent nie dostrzega tego, co znajduje się na brzegach pola widzenia).

Poszczególne typy jaskry mogą charakteryzować się występowaniem nieco innych objawów. Przykładowo, w przebiegu jaskry pierwotnie zamkniętego kąta pacjenci doznają tzw. „zamglonego widzenia”, widzą także tęczowe koła wokół różnych źródeł światła. Objawy jaskry u dorosłych mogą różnić się od tych występujących w postaciach rozwijających się u dzieci. Na przykład, w przypadku jaskry młodzieńczej, która występuje od 10. do 35. roku życia, poza zmianami widzenia, typowe jest także obserwowanie u pacjentów zmian w zachowaniu oraz zmniejszonego apetytu.

W niektórych (rzadkich) przypadkach, pierwsze objawy jaskry rozwijają się nagle. W tej postaci ostrej choroby symptomy to:

• ostry ból oka,
• mdłości i wymioty,
• zaczerwienione oko,
• ból głowy,
• tkliwość wokół oczu,
• widzenie pierścieni dookoła światła,
• rozmazany obraz.

Kiedy zgłosić się do lekarza?

Zasięgnij porady lekarza, jeśli zauważyłaś jakiekolwiek zmiany widzenia. Jeśli faktycznie rozwija się u ciebie jaskra, wczesna diagnoza i wdrożenie leczenia zapobiegnie dalszemu pogorszeniu wzroku, które w przypadku tej choroby może zakończyć się całkowitą jego utratą. W przypadku, gdy zaobserwowałaś u siebie podane powyżej objawy ostrej postaci choroby, kluczowa jest jak najszybsza konsultacja się z lekarzem.

Przesiewowe badania w kierunku jaskry (w przypadku braku objawów) powinny być wykonywane co najmniej raz na 2 lata. Jeśli jesteś w grupie ryzyka wystąpienia choroby, zalecane jest częstsze wykonywanie testów.

Jak rozpoznać jaskrę? Badania stosowane w diagnostyce jaskry

Jaskrę diagnozuje się na podstawie kilku szybkich i bezbolesnych badań:

• badania ciśnienia śródgałkowego (tonometrii),
• badania kąta przesączania (gonioskopii),
• oceny pola widzenia (perymetrii),
• oceny nerwu wzrokowego.

Tonometria pozwala na określenie ciśnienia wewnątrz oka przy użyciu tonometra – przyrządu, który lekarz przykłada do powierzchni oka (czasami badanie może być także wykonywane bezdotykowo przy użyciu urządzenia wykorzystującego wydmuchiwane powietrze). Podwyższone ciśnienie śródgałkowe jest typową zmianą obserwowaną w przebiegu jaskry.

Podczas gonioskopii lekarz ogląda wypełnioną płynem przestrzeń między tęczówką i rogówką – w tym miejscu ciecz powinna przesączać się i opuszczać oko. Badanie umożliwia określenie typu jaskry (czy mamy do czynienia z jaskrą otwartego, czy zamkniętego kąta).

Testem, który pozwala zarówno diagnozować, jak i prognozować przebieg jaskry, jest ocena pola widzenia (inaczej nazywana perymetrią). Badanie może zostać wykonane na kilka sposobów (w zależności od wyposażenia placówki medycznej). W jednym z rodzajów perymetrii pacjentowi pokazywana jest sekwencja plam światła w różnych obszarach pola widzenia. Jeśli badany nie zauważa plam światła wyświetlanych w określonym miejscu, świadczy to o zawężeniu pola widzenia o ten obszar. Pierwszymi zmianami obserwowanymi u pacjentów w przebiegu jaskry są często ubytki w nosowej części pola widzenia, po których może następować koncentryczne jego zawężanie (zaburzenie widzenia bocznego), aż do zachowania widzenia tylko w części skroniowej.

Uszkodzenie nerwu wzrokowego może stanowić przyczynę jaskry, dlatego jego ocena należy do istotnych badań w diagnostyce tej choroby. W trakcie testu lekarz aplikuje do oczu krople powiększające źrenice, a następnie ocenia nerw przy użyciu lampy szczelinowej (czyli rodzaju mikroskopu z jasnym światłem) lub optycznej tomografii koherencyjnej (w której promienie światła są wykorzystywane do skanowania tylnej części oka i stworzenia jego obrazu).

Leczenie jaskry

Wyróżniamy 3 główne metody leczenia jaskry:

1. farmakoterapię przy użyciu kropli do oczu,
2. zabiegi laserowe,
3. operacje.

Rodzaj terapii zależy od rodzaju jaskry i stopnia zaawansowania choroby. W początkowym stadium pacjentowi przepisuje się zwykle krople do oczu. Zapuszczanie kropli na jaskrę do worka spojówkowego ma za zadanie obniżyć ciśnienie krwi w oku i spowodować odpływ cieczy wodnistej. Często stosowanymi lekami są prostaglandyny i beta-blokery.

W trudniejszych przypadkach lub gdy leczenie farmakologiczne nie przynosi rezultatów, konieczne może być wykonanie zabiegu laserowego lub operacji. Zabiegi laserowe uznaje się za bezpieczną i mało inwazyjną metodę leczenia jaskry. Polegają one na wypaleniu tych komórek czy fragmentów anatomicznych oka, które powodują obecność nadmiaru cieczy wodnistej lub utrudniają jej odpływ.

Operacje jaskry są sposobem leczenia o większej inwazyjności. Proponuje się je pacjentom, u których poprzednie metody nie mogą być zastosowane lub zostały wdrożone i nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. W czasie operacji lekarz nacina struktury, które powodują blokadę odpływu cieczy wodnistej lub wstawia do oka małą rurkę, która umożliwia lepszy drenaż cieczy.

Jaskra a zaćma

Jaskra przez pacjentów mylona bywa często z zaćmą, są to jednak dwie różne choroby, o odmiennym podłożu. Zaćma powstaje w wyniku stopniowego mętnienia soczewki oka, które wywołane jest przemianami białek obecnych wewnątrz oka. Zaćma i jaskra często nie dają początkowo wyraźnych objawów. W przypadku zaćmy symptomy, które powinny zwrócić naszą uwagę i skłonić do wizyty u okulisty to: stopniowe pogarszanie ostrości widzenia, zamglone widzenie, trudności w dostrzeganiu obiektów przy przygaszonym świetle, postrzeganie widzianych barw jako wyblakłych. Leczenie zaćmy polega na wykonaniu operacji wymiany soczewki oka.

Powyższy artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem.

Źródła:

1. National Health Service (2018) Glaucoma.
2. Crowley K., Martin K. (red.) (2020) Patient education: Open-angle glaucoma (The Basics), UpToDate.
3. National Health Service (2017) Age-related cataracts.