Choroby weneryczne

Choroby weneryczne są infekcjami przenoszonymi drogą płciową, jednakże nie zawsze dają objawy zakażenia. Mogą być przekazywane przez stosunki dopochwowe, analne i oralne. Część z nich może być także wynikiem transmisji przez łożysko.

Choroby weneryczne zalicza się do najczęściej występujących chorób zakaźnych. Najczęściej występującymi chorobami wenerycznymi są: kiła, rzeżączka, chlamydioza oraz rzęsistkowica.

Objawy chorób wenerycznych

Do najbardziej typowych objawów choroby wenerycznej zalicza się: ropne wydzieliny z penisa/pochwy, pieczenie cewki moczowej podczas oddawania moczu, bóle podbrzusza, owrzodzenie lub grudki w obrębie narządów płciowych oraz powiększenie węzłów chłonnych, głównie w pachwinach. Choroba weneryczna nie może być lekceważona i w razie pojawienia się objawów należy jak najszybciej udać się do dermatologa – wenerologa, urologa lub ginekologa. Badania na choroby weneryczne są koniecznością w przypadku podejrzenia którejś z nich.

Rodzaje chorób wenerycznych

Najczęściej występującymi chorobami wenerycznymi są kiła, rzeżączka, chlamydioza oraz rzęsistkowica.

  • Kiła. W ostatnich latach odnotowuje się wzrost zachorowań na kiłę. Do zakażenia dochodzi na drodze kontaktu narządów płciowych z owrzodzeniami skórnymi osoby chorej. Zmiany skórne przypominają niewielkiej wielkości kratery i nie wywołują boleści. Zawierają one skupiska bakterii, które odpowiedzialne są za przenoszenie infekcji. Owrzodzenie często jest sączące i występuje z gorączką i powiększeniem węzłów chłonnych w pachwinach. Mowa wówczas o kile pierwszorzędowej. Następnie zakażenie przechodzi na kolejny etap i rozwija się w kiłę drugorzędową. Jej objawem jest drobnoplamista wysypka zlokalizowana na dłoniach i stopach. Można zauważyć też łysienie. Ostatnim etapem jest kiła trzeciorzędowa, która zajmuje układ nerwowy i serce. Pojawia się po mniej więcej dwudziestu latach nieleczenia choroby.
  • Rzeżączka. Należy do częstych chorób przenoszonych przez bakterie Gram-ujemne (Neisseria gonorrhoea). Może ona występować z innymi dolegliwościami. Ta choroba weneryczna u mężczyzn objawia się bólem w cewce moczowej oraz ropnym wyciekiem. Czas od zakażenia do pojawienia się symptomów wynosi od 2 do 14 dni. Rzeżączka u kobiet często przebiega bez żadnych objawów. Okres rozwijania się choroby to około 14 dni. Objawami rzeżączki u kobiet są najczęściej pieczenie w pochwie, ból podbrzusza i ropne upławy.
  • Chlamydioza. Zaliczana jest do bakteryjnych (tlenowa bakteria Gram-ujemna Chlamydia trachomatis) chorób będących najczęstszą przyczyną zapalenia cewki moczowej u mężczyzn i zapalenia narządów miednicy mniejszej u kobiet. Nieleczona chlamydioza może doprowadzić do niepłodności. Dominującym objawem zakażenia jest wyciek z cewki moczowej oraz ból i świąd podczas oddawania moczu.
  • Rzęsistkowica. Jest schorzeniem spowodowanym przez pasożyty. Badania wykazały, że rzęsistkowica znacznie częściej występuje u kobiet (do 70%) niż u mężczyzn (ok. 20%). U kobiet objawami choroby są żółtawozielonkawe pieniste upławy o przykrym zapachu, parcie na mocz, ból w podbrzuszu oraz pieczenie w okolicy krocza. U mężczyzn mogą występować dreszcze, gorączka, ropne sączenie z cewki moczowej i pieczenie podczas mikcji.

Choroby weneryczne mogą być również wywoływane przez wirusy. Do najczęściej diagnozowanych zalicza się kłykciny kończyste, opryszczkę genitaliów oraz bardziej niebezpieczne – zakażenie wirusem HIV lub HTLV.

Badania na choroby weneryczne

Wczesne wykrycie choroby wenerycznej zwiększa szanse na skuteczne jej wyleczenie. Powszechnie stosowanymi metodami diagnostycznymi są badania z krwi – testy serologiczne. Inną możliwością jest wykonanie wymazów z narządów płciowych i ich analiza pod kątem bakteriologicznym. W każdej aptece dostępne są także specjalne testy na obecność chorób wenerycznych. Pozwoli to na pełną dyskrecję osobom, które czują obawy przez krępującą wizytą u lekarza. Jednakże warto mieć na uwadze to, że jeśli test wykonywany w warunkach domowych wskazuje na możliwość obecności choroby, należy następnie udać się do lekarza. Wynik ten musi być potwierdzony w warunkach laboratoryjnych. Na ich podstawie medyk ustali odpowiednie leczenie farmakologiczne lub dobierze maści stosowane miejscowo.

Aby uniknąć zakażenia chorobami wenerycznymi, należy pamiętać o kilku środkach zaradczych, w tym o stosowaniu prezerwatyw podczas stosunków płciowych (nie chroni ona jednak w 100% przed kiłą), unikania korzystania ze wspólnych toalet oraz dzielenia się przedmiotami użytku osobistego, np. ręcznikami kąpielowymi. Nie dają one co prawda 100% gwarancji, jednakże znacznie obniżają ryzyko zakażeń.

Najnowsze